या वर्षीची दिवाळी हे खरच सुंदर होती. तब्बल सात वर्षांनी आम्ही शाळकरी मित्र एकत्र भेटलो. प्लॅन फक्त बॉइज् साठीच ठरला होता म्हणून आम्ही सगळी मुलं एका ठिकाणी भेटलो. आठवणी जाग्या झाल्या. त्या दिवशी गेल्या सात वर्षात मला हसणं विकत घ्यावं लागलं नव्हतं. जेन्युईन हॅप्पीनेस म्हणतो ना, ते हेच!
काय ती मजा, एकमेकांची टिंगल चेष्टा, शाळेतील एकमेकांचे किस्से, बापरे! ती वेळ संपू नये असंच वाटत होतं. कधी जर कोणत्या वैज्ञानिकाने वेळ थांबविण्यासाठी काही उपकरण बनवलेच तर प्लीज शाळेतील मित्रांसोबतची वेळ फ्रीज करा. कारण, ती वेळ पुन्हा परतत नाही.
आम्ही भेटण्याआधी माझ्या मनात किमान एक तास तरी नीट जाऊदे असं वाटत असताना भुर्रकन चार तास कशी निघून गेली हे कळायला काही मार्गच नव्हता. सगळी मित्रमंडळी वयाने मोठी झालीये, जबाबदार झालीये. काही जण जॉब करतात, काही जण व्यवसाय तर काही माझ्यासारखचं शिक्षण शिकतायत. सगळे आपापल्या परीने मेहनत करतायत. लवकरचं सगळे पुन्हा एकदा यशवंत, कीर्तीवंत होऊन भेटू आणि अश्याच गप्पा हाणूत.
यातच मला एक सांगावंसं वाटतं की, गेल्या काही आठवड्यांपूर्वी मी माझ्या शाळेत एका कामानिमित्त गेलो होतो. तब्बल सात वर्षांनी! संडे होता तरीपण आय वॉज लकी इनग, की शाळेतील कार्यालय सुरू होतं. माझं काम पूर्ण व्हायला लगभग से ऑलमोस्ट पंधरा मिनटे शिल्लक होती. तोवर, मी शाळेत फिरलो, अख्खं प्रिमायसेस पिंजून काढलं, ते मैदान, ती सायकल पार्किंग ची जागा, तो वर्ग, तो फळा इ.इ.
मॅट्रिकच्या परीक्षेची तयारी करताना जितकी उजळणी होत नाही तेवढी मला त्या दिवशी होत होती, तेही ओल्ड स्कूल डेज् ची.. खरोखर, अविस्मरणीय आहेत ते दिवस. मित्र, मजा, मस्ती, मधल्या सुट्टीतील डब्बे, पेन फाईट, हातावर छडी, मास्तर/मास्तरीन च्या गैरहजेरीत क्लास कॅप्टनचं फळ्यावर नावं लिहिणे, कॉम्प्युटर लॅब, सायन्स लॅब.. बापरे! काय-काय लिहू?
ख़ैर, ए.आय.च्या युगात आपण येऊन ठाकलोय आता फक्त टाइम मशीन कोणीतरी इन्वेंट करा रे!!
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा